Wah unne zeiksnorren

Het sneeuwt, het vriest, de jongens en meisjes van Rijkswaterstaat, de Gemeente, en alle extra ingehuurde handjes gaan de straat op om sneeuw te schuiven en zout te strooien, en de zeiksnorren van Nederland hebben weer wat te zaniken.

Laat ik vooropstellen dat ik het volgende tot gisterenavond niet (bewust) wist. Om het strooizout goed in te rijden heb je verkeer nodig. En wat heeft Nederland, dankzij een lockdown en een avondklok veel minder en in de avonduren bijna nihil: verkeer. Ergo, je kunt schuiven en strooien dat je een ons weegt, het resultaat zal dit jaar een stuk minder zijn dan normaal.

Dat minder schoon leverde in ieder geval in Venlo een soort sneeuwbaleffect op. Omdat de wegen minder schoon zijn, blijven de vuilniswagens binnen. Want ja, smalle gladde straatje en een vuilniswagen, dat is vragen om moeilijkheden.

Met deze uitleg dacht ik, logisch van de vuilophaaldienst. Ik schijn de enige te zijn die zo denkt want onder het bericht barste de zeiksnorren los. ‘Dat kunnen ze niet zo laat beslissen. Ik heb net mijn klikko buiten gezet en eis dat deze wordt geleegd. Ik betaal €100,00 per maand en …. ‘ De volgende betaald volgens eigen zeggen nog veel meer, en noemt alle sneeuwruimers luie donders die geen zin hebben om in het weekend te werken. Weer een ander vindt het hele idee van sneeuwruimen en zout strooien compleet nutteloos en nergens goed voor. Een beetje vent kan onder alle weersomstandigheden rijden.

Ineens gaat het over een bus die vandaag niet rijdt. ‘Een uur in de kou staan wachten’ gevolgd door een aantal scheldwoorden. Nu rijden de bussen hier, met uitzondering van de bussen die al sinds de lockdown niet meer rijden, normaal (nou ja, met enige vertraging want het is winter), en bestaat er zoiets als een dienstregeling, en is het altijd, maar zeker in de winter, altijd handig de dienstregeling te checken. Ook buschauffeurs, treinmachinisten en conducteurs zijn luie donders, net als …’

Ik weet dat er in Nederland een klaagcultuur heerst, maar het lijkt er de laatste tijd alleen nog maar zeiksnorren in Nederland wonen. Of ben ik nu zelfs ook een zeiksnor?

Durf te vragen

Al in het voor-ommetjes tijdperk wandelde ik met enige regelmaat rondom de kanovijver. Iets wat nu, vangwege het hoge water, niet kan. Zeker nu er sneeuw ligt is dat jammer want op water blijft de sneeuw niet plakken. Toch ging ik vandaag wel even die kant op, in de hoop mooie plaatjes te schieten. Dankzij een vage streep sneeuw in de verte zag ik dat de Maas aan het zakken is. Een heel klein streepje pad is weer zichtbaar, al weet ik niet hoe ik er, anders dan met een boot of lieslaarzen, met droge voeten kan komen.

Voor de zoveelste keer viel het mij op dat de eenden en waterhoentjes hun vijver hebben verlaten om lekker in het ondiepe water, in de luwte tegen de dijk, te dobberen. Ineens moest ik aan die andere vijverbewoners denken, de vissen. Zouden die nog in ‘de vijver’ zitten, of zijn ze door de stroming meegesleurd de Maas in? Zwemmen ze nog ergens in de buurt, of zijn zij de wijde wereld ingetrokken? Als ze nog in de buurt zwemmen, zijn ze dan slim genoeg om op tijd naar de vijver te gaan, of blijven ze in de Maas.

U ziet. Vragen genoeg. Vandaar de titel: durf te vragen. Wie oh wie weet het antwoord? Hebben vissen een vast ‘huis’ of scholen ze alleen maar samen??

Een goede nachtrust

Ik gooi even een open deur in. Een goede nachtrust doet wonderen. Vannacht had ik zo’n goede nachtrust. Om tien uur lag ik al te snurken, tegen achten werd ik wakker. Een leuke inhaalslag, al schijnt dat voor slaap niet zo te werken. Ik vind van wel, dus is het zo.

Ik gebruikte de herwonnen energie om naar de stad te wandelen en de kleding die mij niet paste bij de winkel af te geven en een tasje met kleding voor Vriendin, en een nieuw tasje met een jurk voor mijzelf, mee terug te nemen. Allemaal zonder contact en super corona veilig. Mensen worden inventief.

Op de terugweg wandelde ik mijn huis voorbij, om eerst een foto van #deboom te maken. Want ja, wanneer je jezelf een ‘Instagram uitdaging’ oplegt, (30 dagen een foto van #deboom plaatsen) dan weet je waar je elke dagen sowieso even naar toe mag lopen. Omdat de boom vandaag niet wilde lachen (waar ik mij wel iets bij voor kan stellen wanneer je al een week tot aan je oksels in het water staat) heb ik mijzelf de hoofdrol gegeven. Tenslotte doe ik al het ‘zware’ werk.

Eenmaal thuis begon ik alvast aan de Zweedse balletjes voor bij de patat. De staan nu te sudderen in de slowcooker. Mocht het net zo lekker zijn als ik nu hoop, deel ik de link naar het recept hier wel.

En verder… doe ik he-le-maal niets. Want een goede nachtrust kan dan wel wonderen doen, het is geen wondermiddel en grenzen mogen dan wel opgezocht worden, er telkens overheen gaan, is nieh handig nieh. Hoewel, helemaal niets klopt niet. Ik heb een categorie aan mijn budget toegevoegd genaamd ‘elektrische fiets’ en een aantekening gemaakt om volgende week even naar de voorwaarden van het fietsplan te kijken. Inderdaad… Ik heb een knop omgezet en hoewel het idee nu nog vreemd voelt, geeft even sparen genoeg tijd om te wennen.

Brainfreeze

Wat doe je op een zondagochtend wanneer de zon schijnt én je voor jezelf een nieuwe Instagram challenge (#deboom) hebt bedacht? Dan ga je aan de wandel om die ene boom wederom op de gevoelige plaat vast te leggen. Aangezien die ene boom aan het keerpunt van je normale route staat besluit je niet over de dijk maar via de wijk daar naartoe te lopen. Zodoende mis je het uitzicht op de passantenhaven in Blerick en…

Ik loop op mijzelf vooruit. Mijn nieuwe route leidde mij naar de Zuiderbrug en een blik op de Galloways die aan de Blerickse kant net voorbij die brug aan de wandel waren. Of ik nu de Stadsbrug neem, en aan het einde omkeer, of de Zuiderbrug, dat maakt niets uit.

Had ik al gezegd dat het koud was? Bij deze. Ondanks de zon was het rond het vriespunt. Dat veroorzaakte brainfreeze, en wel dusdanig dat ik besloot via Blerick over de Stadsbrug weer naar huis te wandelen. Een echt rondje dus.

Had ik mijn hersenen gebruikt, dan had ik geweten wat er ging komen. Als de Oude Beemden, waar die boom staat, een grote watervlakte is, dan is de kans dat in Blerick de weg langs de Maas even niet meer bestaat 100%. Maar ja, Ommetje, Hersenstichting en Brainfreeze. Ik kon op mijn schreden omkeren. Mijn eerste keer Brug tot Brug van dit jaar werd daardoor iets langer dan verwacht. Maar ach, er zijn ergere dingen om te doen op een zonnige zondag.

Dictatuur en politiestaat

Als lezend op social media kom ik regelmatig berichten tegen van mensen die ons sheeple waarschuwt. Alle maatregelen gaan al lang niet meer om corona, maar om macht en overheersing. Op een dag ga ik samen met alle andere sheeple inzien dat Nederland verworden is tot een dictatuur en politiestaat maar dan is het wel te laat. is er geen weg meer terug.

Inderdaad. Een dictatuur en politiestaat.

Na de rellen van de afgelopen dagen is het roepen over dictatuur en politiestaat overgegaan van roepen naar gillen. En ik…

Ik durf het bijna niet te schrijven maar de kreten dictatuur en politiestaat maken mij aan het lachen, want als het ‘ingrijpen’ van de voetbalsupporters afgelopen woensdag iets heeft bewezen, dan is het dat Nederland helemaal geen politiestaat is, en daarmee ook geen dictatuur. Drie dagen lang kreeg de politie en ME geen poot aan de grond in rellend Nederland. De aanwezigheid van onze jongens en meisjes in het blauw maakte nauwelijks indruk op de relschoppers en plunderaars.

Toen gingen de voetbalsupporters en zich er mee bemoeien. Er verschenen teksten op social media als ‘Blijf met je poten van onze stad af’ en ‘het is te hopen dat de politie jullie vindt voordat wij dat doen.‘ Het dreigement was duidelijk. Het resultaat ook.

Dinsdagavond was het ineens een stuk rustiger in Nederland.

Ik snap dat wel. Omdat wij niet in een dictatuur / politiestaat wonen, heeft de politie zich aan strenge regels te houden. Net als de ME. En het leger inzetten tegen je eigen burgers is in een democratie not done. Dat weten die relschoppende plunderaars ook dus het respect voor de politie/ME is ver te zoeken..

Maar voetbalsupporters… die hebben een reputaties. En voor die reputatie hebben de plunderaars respect. Wat zeg ik, RESPECT! Daarom moet ik lachen wanneer ik lees dat Nederland een dictatuur en politiestaat is.

Terwijl het eigenlijk om te huilen is dat de voetbalsupporter met reputatie voor nu iets voor elkaar lijkt te krijgen wat de politie en ME niet (meer) lukt. Want wat gebeurt er wanneer zij van kant wisselen en mee gaan rellen? Ik moet er niet aan denken.

Te snelle conclusie

In de nacht van zondag op maandag hoorde ik de vuurwerk of andere bommen dichterbij komen. Ik meende zelfs een helikopter te horen. In een poging de boze buitenwereld buiten te sluiten, maakte ik mijn slaapkamerraam dicht en probeerde te slapen. Iets wat maar deels lukte.

Maandag maakte ik een wandelingetje. Een van de verkeerszuiltjes die de fietsers verteld aan welke kant zij het paaltje moeten passeren. stond niet meer op zijn plek maar lag in de berm. Die hooligans zijn wel heel dicht in de buurt geweest, dacht ik bezorgd.

Dinsdag wandelde ik weer die kant op. Er stond een medewerker van de gemeente Venlo foto’s te maken. En nou mag jij de rommel opruimen? vroeg ik hem. Hij knikte. Maar het is niet wat je denkt, zei hij. In de nacht van zaterdag op zondag is de strooiwagen die het fietspad schoon moest maken uit de bocht gevlogen, heeft het paaltje geraakt en is vast komen te zitten in de berm. Ik ben ‘s-nachts mijn bed uitgekomen om hem los te trekken’.

Een te snelle conclusie van mijn kant dus. Aan de andere kant: mensen die de beelden van alle zinloze vernielingen hebben gezien, zullen mij deze snelle gedachtesprong vast wel vergeven. Het lag gewoon voor de hand.

Zwijgende meerderheid

Al vanaf dag één dat de corona maatregelen van kracht zijn gegaan ben ik een brave burger en houd mij aan de regels. Ik werk voornamelijk thuis, kom alleen voor wandelingen en essentiële boodschappen mijn huis uit. mijd mensen, schud geen handen en sinds een aantal maanden draag ik een mondkapje. Zelfs de avondklok raak mij niet.

Hoewel het volgen van de maatregelen mij weinig moeite kost, voel ik wel een gemis. Even spontaan bij iemand aanwaaien voor koffie is er niet bij. Uit eten gaan, toch echt wel een hobby van mij, kan ik net als de rest van Nederland wel vergeten. Groningse Vriendin heb ik door alle maatregelen (en mijn zwakke blaas) al veel te lang niet gezien.

Buiten dat ik van nature een huismuis ben, werk ik binnen de sector Zorg en Welzijn en hoef niet echt bang te zijn om mijn inkomen te verliezen. Dit in tegenstelling tot een groot deel van ondernemend Nederland. Ik maak mij zorgen over de toekomst van mijn kapster, de winkel van vrienden, de horeca en alle anderen voor wie het werk door dit onvoorspelbare virus stil is komen te liggen. Dus ging ik toen het mocht een keertje extra naar de kapper, kocht die ene keer dat ik in een kledingwinkel was iets meer kleding dan ik echt nodig had, en bestel wat vaker eten bij de lokale horeca ondernemers. En ik houd mij aan de regels om op die manier zo snel mogelijk uit deze ellende te komen. Ik weet het. Het zijn slechts druppels op een gloeiende plaat, maar het gaat om het idee.

Hoewel ik niets kan met de virus (en daarmee pandemie) ontkenners, de 5G en microchip complotdenkers, om over Q-anon nog maar te zwijgen, heb ik begrip voor mensen die bang zijn voor het vaccin. Maar ook voor boze ondernemers die hun levenswerk ten onder zien gaan. Kwetsbare kinderen die door het thuisonderwijs tussen wal en schip belanden. Mensen van alle leeftijden die vereenzamen. Zieken die hun noodzakelijke onderzoeken en behandelen uitgesteld zien, omdat de zorg overbelast raakt en het beschikbare (IC-)personeel de handen vol heeft aan het verzorgen van coronapatiënten.

Heel plastisch gezegd is de situatie in Nederland, Europa, de wereld ronduit KUT. Momenteel is het leven voor niemand een lolletje, al is de ene persoon beter gewapend tegen het leed wat de maatregelen met zich meebrengt, dan de ander.

En toen brak de pleuris uit in Nederland. Besloot een groepje ontevreden Nederlanders, onder andere opgehitst door een aantal politici (he, waar heb ik dat eerder gezien) het heft in eigen hand te nemen. In de media worden het nog uit de hand gelopen protesten en demonstraties genoemd, maar wat er op dit moment in Nederland gebeurt, heeft niets met demonstreren te maken. Dit is rellen om te rellen. Vandalisme pur sang. Op Urk is een teststraat in brand gestoken. In Enschede is de Eerste Hulppost bekogeld. In diverse steden, waaronder Venlo, zijn bewust vernielingen aangericht. Winkels vernield en geplunderd.

Nee lieve mensen, dit zijn geen demonstraties van winkeliers die hun levenswerk zien afbrokkelen. Dit zijn professionele coronahooligans die van stad tot stad trekken om te rellen. Een vreedzame demonstrant gaat niet van huis met vuurwerkbommen in de binnenzak, of een molotowcocktail in de rugzak. Ik denk dat de burgemeester van Eindhoven het goed heeft verwoord. Dit is het schuim der aarden.

Mijn begrip is op.

En tegelijkertijd voel ik mij schuldig. Schuldig omdat ik al sinds maart vorig jaar deel uitmaak van de zwijgende meerderheid. Een meerderheid die het niet per definitie eens is met de maatregelen maar de achterliggende noodzaak wel ziet. Een meerderheid die niet meer in gesprek gaat met de ontkenners, de twijfelaars, de dor-hout roepers, de mensen die het dragen van een mondkapje vergelijken met de Jodenster. Door het zwijgen van de meerderheid lijkt de schreeuwende minderheid te denken dat zij de wil van het volk vertegenwoordigen en voelen de raddraaiers zich gesterkt in het gebruiken van geweld.

Ik ga geen begrip meer opbrengen voor corona ontkenners, viruswaanzinnige en zeker niet voor coronahooligans. Mijn begrip is op en ik zwijg niet langer. Wat er nu in Nederland gebeurt is niet de wil van het volk. De wil van het volk is zo snel mogelijk uit deze shit komen, en het gedrag van de schreeuwende minderheid werkt dat juist tegen.

Vandaar mijn oproep aan de zwijgende meerderheid: lieve mensen, het wordt tijd dat wij niet meer zwijgen maar onze stem verheffen. Niet omdat we het per definitie eens zijn met de maatregelen, of vinden dat het kabinet het zo goed doet, maar omdat we ondanks alle het gezwalk het nut van de (meeste) maatregelen inzien, en zo snel mogelijk uit het corona-dal willen klimmen, zodat het leven weer leefbaar wordt.

Een planning van niets …

Je hebt van die dagen, dan loopt alles net iets anders dan gedacht. Zo ook vrijdag. De wandelingen naar en van het nieuwe hoofdkantoor waren goed te doen. De wandelingen intern, inclusief het vele staan of op het puntje van een stoel mensen wegwijs maken in de wondere wereld van het www, maakte mijn rug ongelukkig. Net als de verdwaalde gluut in het avondeten die maakte dat rechtop zitten tijdens de nieuwjaarsborrel van de PV een ware hel was. Uiteindelijk heb ik de camera tijdens de bijeenkomst maar uitgedaan, zodat niemand zag dat ik zo af en toe dubbelklapte van de pijn in mijn darmen.

Zaterdag werd daardoor een dag van herstel. Beetje lummelen, beetje lezen, beetje youtube kijken, een kort ommetje maken, koken. De rest zou ik zondag doen. Als ik weer wat verder was opgeknapt. Ik begon de zondag met lezen in bed. Iets na 9 uur keek ik voor het eerst naar buiten en dacht, een perfecte dag om niets te doen.

Dus haalde ik de was af, en zette een andere was in. Haalde de vaatwasser leeg, hing er een schoonmaakblok in, en terwijl de vaatwasser druk bezig was zichzelf spic en span te maken, deed ik de rest van de afwas en poetste de keuken. Omdat ik toch bezig was nam ik ook de wc even onder handen. Verder zou ik he-le-maal niets doen. Zelfs geen ommetje. Want dat witte spul begon al aardig te veranderen in pratsch.

Het blijft mij verwonderen hoe ik er geen moeite mee heb een hele to do lijst te negeren om mijn dag te verlummelen, maar wanneer ik bewust wil lummelen er juist van alles uit mijn handen komt. Maar nu doe ik verder niets meer. Nou ja, straks even koken, maar daarna… 😉