Welbesteed

Wanneer de lente de winter het nakijken geeft, in ieder geval die ene week in februari, schreeuwt mijn balkon om aandacht. Een aantal planten heeft de winter niet overleefd. Net zo min als die ene, grote, glazen vaas. De nepbloemen steken vervaarlijk door de barsten heen. Als ik dan ook nog eens hoor dat het op woensdag 19 graden en zonnig wordt, gooi ik er tussen twee niesbuien door een vrije dag tegenaan.

De woensdag ging niet geweldig van start. De ene niesbui volgde de andere op, en het gesnotter was niet van de lucht. Pas tegen half 10 merkte ik dat de anti-histamine aan begon te slaan. Het moment om boodschappen te doen. De eerste balkon aandacht van het jaar vraagt altijd om vuilniszakken en die heb ik niet standaard in huis.

Buiten vuilniszakken en eten voor drie dagen, verdwijnen er ook twee potten met verse kruiden in mijn boodschappentas. Door het poortje op weg naar huis zie ik potgrond liggen. Ik koop een zak. Ik sta al buiten wanneer de violen naar mij glimlachen. Je zou er haast van gaan niezen. Ik ga weer terug de winkel in en betaal de violen. Bepakt en bezakt wandel ik naar huis. Met de zon in mijn gezicht ziet de wereld er fleurig uit. Ik krijg een vakantiegevoel.

Vier vuilniszakken en een kapotte (en verwijderde) stoel later loopt het zweet over mijn rug en snuffel ik dat het een lieve lust is. Het vakantiegevoel is verwaaid. Maar alle dode en rottende planten zijn weg. Voor de verandering heb ik zelfs eens de oude aarde weggedaan. Iets met kleine vliegjes en kruiperige beestjes. Ik neem de meubels af en plaats ze in de lente opstelling op het zonnigste punt van het balkon. De bos bloemen, de violen en de vijg krijgen een plekje in de zon en zijn goed zichtbaar vanaf mijn werkplek. Zelfs wanneer de deur hooikoortsvriendelijk dicht zit. De kunstbloemen drapeer ik kunstig rond de twee hangbakken. Zien die er ook wat fleuriger uit.

Precies op tijd voor de lunch ben ik klaar en heb ik nog de hele middag voor me om van het opgeruimde balkon te genieten. Een welbestede vakantiedag.

Alsof hooikoorts niet voldoende is

Met een noodgang ging de winter over in de lente. Bomen kregen pollen, gras ging aan het dollen. Met diezelfde rotgang stak de hooikoorts haar kop op. Rode oogjes, hoofdpijn, niesbuien en als klap op de vuurpijl, een loopneus. Zo eentje die al loopt voordat ik goed en wel wakker ben, en maakt dat in slaap vallen geen sinecure is.

Gelukkig heb ik daar pilletjes voor maar tegen de huidige pollen explosie is geen kruid gewassen. Zelfs geen chemische verbinding, al merk ik wel dat de ergste symptomen dankzij de pillen wat afvlakken. De ervaring leert dat naar mate de chemische spiegel stijgt de symptomen minder worden. Tot die tijd is het even doorbijten. Hoewel, doorbijten. Meer doorsnuiten en doorniezen.

En daar ligt momenteel het probleem. Want niezen en snotteren, zeker in het openbaar, is op dit moment een doodzonde. Terwijl ik licht sniffelend door de supermarkt ren zie ik hoe boze blikken mijn kant opgeworpen worden. Zolang de eigenaren van die boze blikken hun toevlucht niet tot conserven blikken nemen, kan ik er prima mee leven, want boze blikken doden niet. Maar het is wel irritant.

Ik ben in twee dagen tijd van ‘die mevrouw die altijd vriendelijk knikt’ veranderd in een potentiele moordenaar, of op z’n minst iemand die ‘haar verantwoordelijkheid niet neemt en zich niet aan de regels houdt’ en dat allemaal dankzij een neus die harder loopt dan ik aankan en een virus wat niet van wijken weet.

Maar goed. Op de oplossing, regen, zit ik ook niet te wachten. Voor nu houd ik met een schuin oog de pollenradar in de gaten en kies mijn naar buiten gaan momenten op basis van hun voorspelling. En verder lijd ik gewoon nog even in stilte. HATSJOE!

Koffie Digitalix

Naar aanleiding van het laatste blog voor mijn vakantie schreef Mrs H te B: Ik wens je een fijne Blogvakantie! (Als je maar wel weer terugkomt!!!!!). Een confronterende aanvulling want ik speelde al een hele tijd met de gedachten om She’s Changing Lanes aan de wilgen te hangen. Om dat te doen wat ik al een aantal maal eerder had gedaan; van blog, domein en platform veranderen en weer van voren af aan beginnen.

Ooit droomde ik van blogs die door duizenden werden gelezen. Maar dat was ooit. Sinds ik besloten heb dat schrijven een hobby is en geen professie, heb ik die droom losgelaten. Sindsdien zijn er gelezen blogs en goed gelezen blogs, maar daar houdt het bij op. Tot ik die serie over die app van de hersen-stichting begon. Een aantal van de blogs uit die serie gingen erin als Ketellapper en mijn statisteken vlogen de pan uit.

De extrovert in mij vond dat wel grappig, maar de introvert kon er niet mee lachen.

Deze tijd van het jaar (februari, maart, rond de carnaval) ben ik niet op mijn best. Lijk ik meer op mijn moeder dan mij lief is. Spoken er teveel herinneringen aan pijnlijke gebeurtenissen door mijn hoofd. Krijg ik de neiging om mij volledig in mijn eigen hoofd terug te trekken. De rest van de wereld buiten te sluiten. Normaal gaat mij dat redelijk goed af maar na een abnormaal jaar van de wereld buiten de deur houden implodeerde er iets in mij. Ik overwoog ook de digitale wereld aan de wilgen te hangen. Had mijn vinger al bij de delete knop.

Meteen na de overweging kwam de vraag, en dan? Ik speelde met het idee een nieuw blog te starten. Het klein te houden. Misschien wel anoniem. Maar hoe lang blijf je anoniem in een wereld waar je schrijfstijl bekend is? Wat wil ik schrijven dat ik onder mijn eigen naam niet kan schrijven? Ik deed wat ik altijd doe wanneer ik mijn gedachten op een rijtje moet zetten. Ik ging aan de wandel. Naar een plek die mij de laatste jaren dierbaar is geworden.

Ondanks de drukte (her was de eerste echte lentedag van het jaar) kon ik mijn gedachten de vrije loop laten. De bijtjes volgen. Het gevolg: geen nieuw blog, geen nieuwe provider, wel een nieuwe naam. Eentje die de lading, op dit moment, gevoelsmatig meer dekt. Een vrije vertaling van aan koffie verslaafd digi-aatje, onderdeel generatie X. Om de rust in mijn hoofd en de zin in het schrijven terug te krijgen heb ik een aantal van de te goed lopende blogs verwijderd en een aantal andere een nieuwe naam gegeven. As simple as that is de rust in mijn hoofd wedergekeerd. Zo snel kan het gaan.

Soms kan je jezelf wel voor de kop slaan..

Ik vond het van de week wel lekker, even afstand nemen van mijn beeldscherm. Zo lekker, dat ik vandaag besloot dat die zelf opgelegde Instagram challenge per gisteren is beëindigt en dat ik bij het wandelen van mijn ommetjes even niet bezig ben met foto-momentjes. Aansluitend dacht ik, waar zou ik het vandaag eens over hebben op mijn blog en ik dacht blog? Blegh! en ik wist dat het de hoogste tijd is geworden voor een blogvakantie.

Tot wanneer? In ieder geval tot 1 maart, maar misschien wel tot 8 maart. Daar ben ik nog niet over uit. Buiten dat er de komende één tot twee weken geen blogs online komen, neem ik ook even een blog-leesvakantie. Even alleen bezig zijn met de komende lente, en rust in mijn hoofd creëren.

Voor nu zeg ik Doei. Dat was een mooie titel geweest maar ja, die heb ik gisteren al gebruikt. Soms kan je jezelf wel voor de kop slaan 😉

Doeiiii

Een paar jaar geleden, toen ik nog dacht dat ik bij zou worden van een leven vol teksten en social media, volgde ik via Instagram een aantal social media goeroe’s. Mensen die van social media hun vak hebben gemaakt en er een aardige boterham aan verdienen. Een van hen houdt elke maandag een zogenaamde volgers-schoonmaak. Even checken wie je nieuwe volgers zijn en (pogen) te beoordelen of het echte volgers zijn, wellicht fake accounts of met het volgen van jouw account iets anders voorhebben dan alleen leuke plaatjes bekijken en liken.

Mijn volgersaantallen zijn nooit zo groot geweest dat ik daar op maandag een uurtje of zo voor uit moest trekken. Ik bekijk en beoordeel nieuwe volgers meteen. Al was het maar om op die manier nieuwe accounts te leren kennen. Soms gilt mijn gevoel al fout nog voordat ik het account goed bekeken heb. Soms duurt het wat langer. En soms vergeet ik het. Vooral omdat ik al maanden geen nieuwe volgers meer heb gekregen.

Tot deze week. Ineens bleek mijn account populair bij euh heren van middelbare leeftijd met een privé account, geen berichten en geen volgers. Natuurlijk wil dat niet zeggen dat ze fout zijn. Toen keek ik even naar dat pijltje in de rechterbovenhoek. Daar stond een bolletje bij. Ik had meerdere berichten van gelijke strekking in diverse talen. He schoonheid, zin om te chatten? Ik deed even een dinsdagavond schoonmaak en blokkeerde alle nieuwe volgers met vage profielen. Misschien dat ik nu een paar mensen onrecht heb aangedaan, maar ik zit niet op Instagram om te chatten. Ik zit er voor de plaatjes.

Baas boven baas

Ik stapte van een dagplanner A6 formaat over naar een weekplanner A5(slim) formaat. Met tijdlijn. Dat was vorig jaar en ik dacht dat het door Corona en het formaat kwam, dat ik niet echt mijn ei kwijt kon in de agenda. Dus ging ik dit jaar voor dezelfde agenda maar een slag kleiner. Iets kleiner bleek niet de oplossing. Buiten dat ik zelden zin heb om in een priegelhandschrift te schrijven had mijn niet de aard erin hebben vooral te maken met de tijdlijn. Mijn hersenen kunnen de chaos van to do’s en afspraken door elkaar, waarbij de to do’s op een tijdstip staan waar ik ze zeker niet ga uitvoeren (omdat ik bijvoorbeeld aan het werk ben) niet aan.

Kijk, zo leer je nog eens iets over jezelf. Zo ongestructureerd als de pest, maar hyper worden van chaos.

Op Smoelenboek zag ik in een groep waar ik lid van ben een planner voorbij komen waarvan ik dacht, daar kan ik iets mee. Het bleek een Nederlandse planner te zijn, ongedateerd, die ook nog eens door die bolle.blauwe.man wordt verkocht. Makkelijker gaat haast niet. Omdat ik toch in bestelmodus was gooide ik ook nog wat pennen en een telefoonhoesje in mijn winkelwagentje.

Deze actie leverde mij één bestel- en drie verzendbevestigingen op. Maar geen nood, elk pakketje past door de brievenbus.

Aan het eind van de middag haalde ik mijn brievenbus leeg. Een van de goed passende pakketjes blokkeerde mijn brievenbus. Na flink peuteren had ik een fors pakket (minimaal A4), een pakket A5+ en en enorme enveloppe in mijn handen. In het forse pakket zat de A5 planner met ringband. In het andere pakket zat het telefoonhoesje. Wat, als ze het juiste formaat hadden gestuurd, best in een kleiner doosje had gepast. Maar dit terzijde.

En, baas boven baas, in de huge enveloppe zaten drie pennen in een doosje. Soms vraag ik mij af welke randdebiel de verpakkingen voor pakketjes uitkiest. Want dat daar nog enorme winst te behalen valt is mij wel duidelijk.

Overeind blijven

Ik vertrok vanmorgen al op tijd richting de Maas om mijn ommetje te lopen. Het was prachtig wandelweer. Koud, zonnig en bijna windvrij. Heerlijk. Ik glibberde over gladde voetpaden. Ploeterde over besneeuwde hellingen. De Maas trekt zich richting haar eigen grens terug; dus strompelde ik over een modderrijk stukje grasland.

Verbeten volgde ik mijn pad. Trok mij niets aan van glijbanen, sneeuw en modder. Bleef fier doorwandelen. Overmoedig geworden pakte ik mijn huissleutel al uit mijn zak terwijl ik de besneeuwde trap richting mijn voordeur opklom. Hield mij even vast om veilig bij mij voordeur uit te komen. Daar maakte ik vanuit stilstand een verkeerde beweging en ging bijna onderuit.

Gelukkig bleef het bij bijna. Want om in het zicht van de haven op mijn muil te gaan.. Pffff…

Verbetervoorstel

De ommetje app is niet alleen goud voor de Hersenstichting, mijn site vaart er ook wel bij. Al drie blogs uit deze serie zijn de jaar top tien binnen gedenderd en de blogs blijven hoog scoren binnen de diverse zoekmachines. Dat is trouwens niet de reden waarom vandaag aflevering 11 online komt. Dat heeft te maken met een serieus verbetervoorstel van mijn kant.

Kijk, dat de app zo af en toe het gps signaal kwijt raakt waardoor je de extra punten voor een actief gelopen ommetje misloopt, daar ben ik aan gewend. Volgens mij is dat iets wat ook al honderden keren door ontevreden of teleurgestelde gebruikers bij de Hersenstichting gemeld is. Dat het gps signaal kwijtraken pure willekeur blijkt te zijn, is mij sinds afgelopen vrijdag ook duidelijk. Daar waar collega en ik op anderhalve meter afstand van elkaar samen een rondje wandelde, kreeg ik voor datzelfde rondje, in hetzelfde tempo, 4 punten meer. Want actief gelopen.

Sinds maandag loop ik niet meer actief. Ik ploeg en zwoeg door de sneeuw waardoor de door mij afgelegde afstand binnen het tijdsbestek van een half uur echt naadje pet is. Ik sneeuwschuif richting #deboom, zoek een plekje om een foto te maken, ga dan in standje als ik nog langzamer vooruit ga, ga ik eigenlijk achteruit tegen een heuvel omhoog, glij dan nog net niet over de ijsvlakte bij de kanovereniging naar beneden, om onderaan het pad, net voor de Maas begint, tot stilstand te komen voor fotomoment 2.

Zwoegen, ploegen, sneeuwschuiven en vooral niet glijden maakt dat tempo maken momenteel niet tot de mogelijkheden behoort. Dat is jammer. Ineens had ik een aantal verbeterpunten te pakken. Vier punten extra voor iedereen die bij temperaturen onder het vriespunt een ommetje loopt. Ik zou daar ook meteen een medaille ‘extreme weersomstandigheden‘ aan vast plakken. Dat geeft een mooi excuus om ook een ommetje bij temperaturen boven de 30 graden met vier punten extra te belonen.

Euh… natuurlijk loop ik ommetjes om mijn hersenen en lichaam te versterken en mijn hoofd even leeg te maken. Maar hé, niks mis met een stukje extrinsieke motivatie, toch?

Wat vinden mijn medewandelaars van mijn ideeën? De moeite waard om bij de hersenstichting in te dienen of denken jullie, ‘nah, dat gaat ‘um niet worden!’