Niet meer Zamen

Sinds 2006 fröbel ik wat op het net. Eerst alleen via een forum maar al snel volgde Hyves en aansluitend Facebook. Sinds 2011 kwam daar een blog, LinkedIn, Twitter en Instagram bij. Ik vond dat fröbelen wel leuk en droomde van een carrière switch. In 2018 nam ik afscheid van mijn toenmalige werkgever en startte met de opleiding Online Communicatie en Social Media. Het doel, influencer van een zekere leeftijd worden.

Begin 2019 vroeg ik mijzelf al af of het echt een droom was, of meer een vlucht. Al snel vermoedde ik het laatste en dat vermoedde groeide al snel uit tot een aan 95% grenzende zekerheid. Ik kreeg een stage plek als communicatie medewerker bij het project Levensloopbestendig Wonen Limburg. Een samenwerkingsverband tussen het collectief Zamen, de Gemeente Horst aan de Maas, de Hogeschool Zuyd, en een praktijk voor ergotherapie. Ik deed aan wat intercollegiale overleggen mee, woonde de afsluitende projectbijeenkomst bij, nam de Facebookpagina, de mailbox en de website over en vermaakte mij prima tijdens de duurzaamheidsmarkt De Greune Mért. Ondanks dat amuseren ging de 95% over in 100% en was ik klaar voor een toekomst in mijn oude vakgebied.

Ik vond werk en nam afscheid van mijn stageplek. Ik droeg de website over en de rest zou wel een keer komen. Facebook viel stil, zo af en toe rolde er een spambericht in de mailbox en het hele gebeuren zakte naar de achtergrond. Tot begin december. Ik kocht een nieuwe laptop en bij het koppelen van mijn G-mail aan Outlook zag ik die ene mailbox weer. Ik verwijderde een aantal spamberichten en keek nieuwsgierig op Facebook. Daar was al die tijd niets meer gebeurt.

Ik appte mijn contactpersonen om het laatste stukje overdracht te regelen. Eigenlijk doen we sinds het project gestopt is niets meer met de website en Facebook. Het collectief Zamen is verder gegaan als Langer thuis wonen. Het moge duidelijk zijn dat overdragen geen enkele zin had. Dus verwijderde ik de mailbox en schreef een berichtje op Facebook dat de pagina Levensloopbestendig wonen over is gegaan in Langer thuis wonen, en per 31 maart 2021 verwijderd wordt. Het leverde zowaar wat likes op.

Maandagochtend werd er aangebeld. Hoewel ik niets of niemand verwachtte, maakte ik toch de deur open en zag een enorme bos bloemen, met daarachter een bezorger, staan. De bezorger was op zoek naar Rianne. Verbaasd nam ik de enorme bos bloemen aan en las het kaartje. Mijn stage zit er definitief op. 😉

Nou ja, alleen de Facebook pagina moet nog verwijderd worden.

Nog even wachten

Begin 2018 werd ik lid van het FNV. In augustus van dat jaar, met een nog onbekende periode van even geen werk in het verschiet, melde ik mij aan als vrijwilliger. Ik zag wel iets in Loopbaanconsulent. In september draaide ik een keertje mee, en op 5 oktober nam ik deel aan dag één van de tweedaagse training Loopbaanconsulent. Aan het eind van die dag kreeg ik wat gluten binnen, waardoor ik op 6 oktober niet in staat was deel te nemen aan lesdag 1 van de module Webdesign behorende bij de opleiding Online Communicatie. Inderdaad. Om mijn dagen te vullen ging ik ook weer studeren.

Daar waar de training Loopbaanconsulent normaal gesproken een periode van 14 dagen tussen dag 1 en dag 2 kent, was dat dit keer 4 weken. Net als tussen de lesdagen Webdesign. Om het risico op het missen van lesdag 2 van Webdesign zo veel mogelijk te beperken, liet ik de 2e dag van de training Loopbaanconsulent aan mij voorbij gaan. Die zou ik op een later moment inhalen. Wel ging ik als loopbaanconsulent aan de slag.

In juni 2019 melde ik mij nogmaals aan voor de training Loopbaanconsulent. Deze ging vanwege te weinig aanmeldingen niet door. In 2020 gooide corona roet in het eten, en niet alleen wat betreft het volgen van trainingen. Ook de loopbaangesprekken zelf stonden op een laag pitje.

Een paar weken geleden hadden mijn collega Loopbaanconsulenten en ik een virtueel overleg met onze regiobestuurder en iemand van het Loopbaancentrum. Tijdens dat gesprek haalde ik aan dat ik nog steeds dag twee van de training niet had gevolgd en of iemand wist waar en wanneer er weer een training gegeven ging worden. ‘Dat zoeken we uit’ kreeg ik te horen. Drie dagen later kreeg ik een telefoontje. Of ik op 9 februari aan kon sluiten big dag twee van de training Loopbaanconsulent. Digitaal. Na wat appen met collega was het antwoord ja.

Van het weekend ging ik graven naar het trainingsmateriaal en vond dat zowaar terug. Vanmorgen om 8 uur nam ik alles wat ik ooit, heul lang geleden, had geleerd nog eens door. Om kwart over 9 begon de training. Het was een leuke, leerzame maar ook zware dag. Non verbale communicatie oppikken tijdens een teamgesprek is toch anders dan wanneer je in levende lijven tegenover iemand zit. Ik was dan ook blij toen ik om half 5 afscheid mocht nemen van de trainers.

En dan is het nu afwachten of ik door de trainers geschikt ben bevonden om als vrijwillig Loopbaanconsulent aan de slag te gaan. Dik twee jaar geleden dachten zij op basis van de eerste dag van wel. Of dat nu nog zo is? Ik ga het binnen nu en twee weken meemaken.

En dan ga ik nu, vooruitlopend op de beslissing, mijn ontwikkelvraag voor de toekomst naar mijn bestuurder mailen, en de trainers feedback geven. Dan zit de training Loopbaanconsulent er echt op. 😉

Rondedansje

Persoonlijk

Eigenlijk wilde ik vandaag een blog schrijven over mijn gebrek aan vertrouwen in de mogelijkheden binnen de wetenschap. Dat ik best wel denk dat wetenschappers heel knap zijn, dat er heel veel mogelijk is, maar dat ik niet geloof dat het mogelijk is dat er ooit een park a lá Jurasic komt.

Toen pakte ik de kip voor vanavond uit de koelkast. Buiten dat die meurde alsof de laatste douchebeurt een week of vier geleden plaats heeft gevonden, meende ik ook leven te zien. Nee, geen vieze kruipbeestjes maar het plaatje van de hele kip zoals zij bij leven was. Het lijkt erop dat je geen wetenschapper hoeft te zijn om oud DNA tot leven te wekken. 😉

Maar goed. Dat is geen reden om in het rondte te dansen. Wat wel een reden is om te dansen: Aangezien ik in de maanden maart en april in staat ben gebleken om meer dan 87,5% van mijn uitkering te verdienen, heeft het UWV mijn verzoek tot afscheid nemen van de WW ingewilligd. Met dien verstande dat mocht ik na september 2020 weer werkloos worden, ik mij gewoon weer mag melden.

Oh, en binnen nu en twee weken wordt mijn vakantiegeld overgemaakt. Dat is dan mooi drie dagen eerder dan ik het normaal had gekregen.

Ik ben officieel niet langer werkzoekend. Yeasssss!!!!

Alles voor de kaartenbak

Ik schreef een blog over het naderende afscheid van het UWV en deelde het blog, voorzien van een leuk intro, op LinkedIn. Het berichtjes is in dik 43.000 news feeds verschenen. Vijf ‘mensen’, waaronder het UWV, hebben een berichtje achtergelaten, terwijl 73 personen op een knop hebben gedrukt, terwijl het blog zelf dik 2.000 keer is geopend. Dit alles heeft ertoe geleidt, dat LinkedIn mij nu interessant vindt, waardoor ik in zoekopdrachten bijna bovenaan sta. Nou… Dat heb ik geweten!

Ondanks dat ik niet langer als werkzoekend op LinkedIn sta, en niet langer adverteer dat ik open sta voor carrière kansen ontvang ik vaker dan voorheen berichtjes en/of telefoontjes van recruiters met de melding dat zij een prachtige functie voor mij hebben gevonden.

Voor een aantal recruiters bleek de melding dat ik net aan een nieuwe baan ben begonnen voldoende om mij, na een felicitatie, verder met rust te laten. Eentje probeerde nog wel om mijn interesse naar de mogelijke functie op te wekken door te zeggen dat ik nog niet wist wat voor fantastisch iets hij in de aanbieding had, maar aan die mailwisseling heb ik een einde gemaakt door te zeggen dat ik geen last heb van Fear Of Missing Out en dat ik het niet hoefde te weten. Na een felicitatie van zijn kant, en de melding dat mocht ik over een tijdje toch iets anders zoeken dat hij zijn netwerk ter beschikking stelt, namen wij afscheid.

Vorige week zag ik een vreemd nummer bij mijn gemiste oproepen staan. De beller had ook een voicemail achtergelaten. Hierdoor wist ik dat het om een recruiter van een bureau waar ik bij ingeschreven sta ging, en dat zij een mogelijke functie had. Omdat ik een beleefd mensenkind ben, belde ik even terug. Nog voor zij meer over de fantastische vacature kon vertellen zei ik, Ik ben sinds twee weken aan het werk en heb geen belangstelling. Ze had zoiets gezien op LinkedIn, maar het oogde niet als iets structureels of interessants, en de functie die zij in de aanbieding had was dat wel. Geen belangstelling, herhaald ik. Hoe en door wie ik aan deze baan was gekomen, vroeg zij toen op een toon die mij het gevoel gaf dat ik met een louche detacheringsbureau in zee was gegaan. Heel ouderwets rechtstreeks bij een werkgever gesolliciteerd op een vacature, antwoordde ik. Bewuste keus dus, voegde ik er ten overvloede aan toe.

Even was zij stil. Toen herpakte zij zich en benoemde heel snel de vacature waarmee zij in haar maag zat. Wederom zei ik dat ik geen belangstelling had. Ken je dan iemand die hier wel belangstelling voor heeft? vroeg zij toen bijna smekend. Ik moest haar teleurstellen. Met een, Nou dan zoek ik maar verder, houdoe en bedankt, nam zij afscheid en ik dacht, wat een stakkertje ben jij zeg. En dat allemaal voor een gevulde kaartenbak.

Wat mij er aan doet denken dat ik even een mailtje stuur naar mijn contactpersoon binnen de betreffende organisatie om mijn naam uit het bestand te laten halen.

Solliciteren, cijfers en leeftijdsdiscriminatie

Persoonlijk

Sinds gisteren staat het eerste salaris in 15 maanden op de bank. Wat mij betreft een mooi moment om terug te blikken op 15 maanden werkloos zijn.

In die 15 maanden heb ik vier open sollicitaties verstuurd. Nou ja, eigenlijk drie. Op verzoek van de geadresseerde heb ik één brief nogmaals gestuurd. Die vier brieven hebben geresulteerd in één sollicitatiegesprek. Daarnaast ben ik tweemaal door een werkgever benaderd voor een baan; beide gesprekken hebben niets opgeleverd. Het eerste omdat ik nog niet toe was aan een volgende baan; het tweede omdat ik er toen net achter begon te komen dat marketing niet helemaal mijn ding is.

Daarnaast heb ik middels vijfendertig motivatiebrieven op evenzoveel vacatures gesolliciteerd. Eén van die brieven was voorzien van een (gevraagd) sollicitatiefilmpje. Op basis van die brieven ben ik negen maal uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, waarbij het laatste gesprek tot een baan heeft geleid. Het filmpje heeft, buiten een hele leuke middag filmen in het park, niets opgeleverd.

Ik stond (sta) bij tien detacheringsbureau’s ingeschreven. Drie daarvan heb ik zelf benaderd, de andere zeven vonden mij via LinkedIn. Ik ben bij zes recruiters op de koffie geweest; vier van de recruiters (bureau’s) hebben mij zeven maal benaderd voor een mogelijke functie. Op zes van die functies ben ik voorgesteld, en ik mocht éénmaal op gesprek komen. Eigenlijk tweemaal, maar ik heb mij eenmaal uit een procedure teruggetrokken.

Ik ben tweemaal naar een ‘markt’ geweest waar ik (en honderden werkzoekenden met mij) de gelegenheid hadden van gedachten te wisselen met potentiële werkgevers en heb om en nabij 24 netwerkbijeenkomsten met lotgenoten (zijnde de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden Peel en Maas en de Walk & Talk Venlo) bijgewoond.

Ik heb in de 15 maanden nul werkcoaches of andere werknemers van het UWV gesproken. Wel heb ik bij het UWV één (verplichte) schriftelijke sollicitatietraining gedaan, en maandelijks braaf mijn sollicitatie activiteiten en mijn inkomsten doorgegeven. Ik heb tweemaal een enquête van het UWV inzake de dienstverlening mogen ontvangen, die ik éénmaal heb ingevuld.

Na alle cijfers is dan nu het moment gekomen om het over het laatste onderwerp uit de titel te hebben, leeftijdsdiscriminatie. Aangezien niemand in een afwijzingsbrief of -telefoontje zal zeggen, je bent het niet geworden want we zoeken een jonger iemand, gaat dit stukje vooral over mijn gevoel.

Op advies van een lotgenoot ben ik gestopt met het vermelden van mijn geboortedatum op mijn CV. Op basis van mijn opleidingen en werkervaring is mijn leeftijd redelijk goed vast te stellen, maar door mijn geboortedatum niet te vermelden, heb ik de kans dat ik op basis van mijn leeftijd meteen op de nee stapel kwam te liggen, verkleind. Tegen de tijd dat mijn leeftijd berekend was, was ook mijn hele CV gelezen ;-).

Tijdens de bijna twintig gesprekken heb ik tweemaal het gevoel gehad dat mijn leeftijd een issue was. En laten dat nu net de gesprekken met leeftijdsgenoten zijn geweest. Misschien dat ik het verkeerd gevoeld heb, maar een opmerking als Ben je niet bang dat tweemaal in de week naar hier te komen, niet te zwaar is. Ik moet dadelijk naar Venlo en zie daar enorm tegenop spreekt volgens mij boekdelen.

De jonge honden en carrière tijgerinnen waar ik de meeste gesprekken mee heb gevoerd, maakten zich totaal geen zorgen over lerend vermogen, reisafstand en werkuren maar waren vooral onder de indruk van mijn expertise. Maar goed, je past niet in het team is bijna net zo nietszeggend als een mimespeler, dus wie weet was er wel degelijk spraken van leeftijdsdiscriminatie maar heb ik mij laten bedotten.

Mijn voorzichtige conclusie is dus dat het wel meevalt met leeftijdsdiscriminatie, al ben ik mij er terdege van bewust dat een en ander ook van je werkervaring en werkveld afhangt.

En van de vacatures waarop je solliciteert. Sommige vacatures wasemen wij zoeken jong en kneedbaar uit. Daar heb ik gewoon niet op gereageerd. Zonde van mijn energie. Daar moet je op mijn leeftijd verstandig mee omgaan ;-0.

De techniek staat voor niets

Nog niet zo lang geleden was het normaal om je sollicitatiebrief in fysieke vorm (handgeschreven, getypt of uitgeprint) te versturen. Een jaartje of tien geleden kon dat soms ook al per mail. Tegenwoordig is papier uit de mode, krijg je soms nog een e-mailadres waar je je sollicitatie naar toe mag sturen, maar vaker moet je je sollicitatiebrief en CV in een portaal uploaden.

In principe is zo’n portaal reuze handig. Je brief gaat meteen naar de betreffende vacaturehouder en die kan, na je brief gelezen te hebben, je met één druk op de knop (laten) afwijzen of uitnodigen voor een gesprek. Scheelt bakken tijd en energie voor het bedrijf en voor jou schept het snel duidelijkheid.

Voor jou als sollicitant zit er vaak nog wat extra werk aan vast. Meestal moet je naast het uploaden van je brief en CV je naam, email, telefoonnummer en geboortedatum invullen, maar soms kan je alleen solliciteren na het volledig overtypen van je CV in een portaal.

Verder kleeft er een groot nadeel aan zo’n portaal. Soms doen ze het niet of niet goed. Zo is het mij al eens overkomen dat ik, na een eerste mailtje dat mijn sollicitatie in goede orde was ontvangen en dat ik de voortgang van mijn sollicitatie via wwwpuntnaamvandeorganisatiepuntnl kon volgen, niets meer hoorde. Toen ik na een week of zes eens belde, bleek mijn brief ergens in het systeem te ‘hangen’. Na mijn telefoontje is mijn sollicitatie alsnog in behandeling genomen, maar toch. Leuk is anders.

Nieuwjaarsdag stond ik voor een ander probleem. Ongeveer acht uur voor de sluitingstermijn van een vacature wilde ik alsnog solliciteren. Alleen, het portaal deed niet wat ik van een portaal ben gaan verwachten. Het bleef hangen. Na de website van de betreffende organisatie driemaal tevergeefs doorgespit te hebben op zoek naar een algemeen email adres heb ik nog gepoogd via het LinkedIn profiel van de teamleider iets van een adres te achterhalen of anders mijn brief via een connectie verzoek te verzenden. Helaas pindakaas.

Van armoe heb ik een open sollicitatie ingediend, brief en CV bijgevoegd, en verwezen naar de vacature en gemeld dat het portaal niet helemaal correct functioneerde. Het automatische antwoord wat ik mocht ontvangen stemde mij niet vrolijk. Binnen twee weken hoort u iets van ons. Met een beetje pech voor mij (en geluk voor de organisatie) is de vacature dan al ingevuld. Balen dus. Al was het natuurlijk gewoon mijn eigen schuld. Ik had de vacature al een tijdje in mijn overzicht staan, en had best wat eerder kunnen reageren. Op een moment dat er wel iemand aan het werk was bijvoorbeeld.

Op 2 januari ontving ik een mailtje met de melding dat mijn brief aan de teamleider is overhandigd, en dat ik meegenomen word in de procedure. Heeft het feit dat ik de moed niet op heb gegeven en creatief gesolliciteerd heb, in ieder geval vruchten afgeworpen. Nu is het duimen voor een vervolg.

Je weet pas wat je mist, als het er niet is*)

Persoonlijk

Woensdag 18 december, 10.00 uur ~ Kerstborrel staat in mijn agenda te lezen. Niets bijzonders, zult u denken. Een afspraak als deze staat in de maand december in menig agenda. Wellicht dat het tijdstip, 10 uur ‘s-morgens, vragen oproept al durf ik daar geen uitspraak over te doen. Toch voelt deze afspraak voor mij wel bijzonder, en niet alleen omdat ik geen borrelaar ben. Ik ben namelijk werkzoekend en die status maakt dat ik het activiteiten met collegae gebeuren met andere ogen bekijk.

Mijn hele werkzame leven, zelfs wanneer ik een zogenaamde éénpitter functie had, heb ik deel uitgemaakt van een team binnen een afdeling. Deel uitmaken van een team en/of afdeling betekent (tenminste bij mijn voormalig werkgevers) gezamenlijk verjaardagen, pensioneringen & jubilea vieren, teambuildingsactiviteiten, de afdelingsBBQ en de kerstborrel. Allemaal leuk en gezellig, maar er zijn momenten geweest dat ik dacht, moet dat nou? Ik ben hier om te werken. En dat terwijl ik altijd enorm veel geluk heb gehad wat betreft mijn collegae. Op een aantal zeiksnorren na, allemaal hele leuke mensen.

Hoewel ik mij over het algemeen prima geamuseerd heb tijdens al die extra activiteiten die erbij horen wanneer je werkt, wist ik zeker dat ik dit alles, in tegenstelling tot het gezamenlijk lunchen, niet zou gaan missen in de tijd dat ik even geen werk had.

Helaas duurt even iets langer dan gepland. Het gezamenlijk lunchen mis ik al lang niet meer, als is het wel leuk om zo af en toe op uitnodiging bij de ex-collegae aan te schuiven. Het zijn juist de extraatjes die ik mis. Hoewel, niet eens zozeer de extraatjes zelf, maar het idee erachter. Het feit dat het afdelingsmanagement het afdelingsbreed (40-50 personen) vieren van verjaardagen stimuleert zegt iets over de waardering dat het management voor jou en je collegae heeft. In veertig keer 20 minuten kan een mens best veel werk verzetten. Ook uit de afdelingsBBQ en de kerstborrel spreekt waardering. Gezien en gehoord worden. Er toe doen. Maar ook, onderdeel uitmaken van.

Vandaar dat bovenstaande kerstborrel, die deze maand in plaats van de Ontmoetingsochtend voor Werkzoekenden komt, voor mij bijzonder voelt. Een gebaar van waardering voor een frustrerend jaar lang netwerken, elkaars successen vieren, hoopvol solliciteren, afwijzingen incasseren en de moed erin houden. Daar hef ik dit jaar graag een glaasje jus d’orange op. Wel in de hoop dat iedereen die woensdag bij deze kerstborrel aanwezig is, volgend jaar gezellig met collegae mag borrel. Want dat is, weet ik nu uit ervaring, nog net iets leuker.

Inderdaad. Je weet pas wat je mist, als het er niet (meer) is.

Woon je in (de buurt van) de regio Peel en Maas en ben je nieuwsgierig geworden naar de Ontmoetingsochtenden voor Werkzoekenden. Deze vinden elke vierde donderdag plaats in het huis van de Gemeente Peel en Maas. Meer informatie over het onderwerp van de maand is te vinden op de Facebookpagina van de ontmoetingsochtend of onder Actueel op de website van de bibliotheek Maas en Peel.
Woon je niet in deze regio, maar wil je wel netwerken met andere werkzoekenden? Kijk dan eens op de website van de plaatselijke bibliotheek naar de agenda. Bekende zoekwoorden: Walk & Talk en Werkzoekenden.

*) Met een vette knipoog naar Als zij er niet is van De Dijk.

Helaas dacht de manager er anders over

Persoonlijk

Maandag was daar een appje van een recruiter. Kan ik je morgen even bellen? stond er te lezen. Ik reageer dat dat goed is. Uiteindelijk hebben we elkaar woensdag pas aan de lijn. ‘Ik heb een vacature gevonden die perfect bij jou past,’ begint zij het gesprek. ‘Of eigenlijk, mijn collega. De vacature is ondertussen gesloten, maar ik weet dat de vacature nog niet is ingevuld. Mag ik je bij het bedrijf voorstellen?’ Nu is in het verleden wel vaker gebleken dat recruiters en ik een heel ander idee hebben over de term ‘perfect passen’ dus ik vraag, ‘Om wat voor vacature gaat het?’

Zij noemt de functietitel en ik zeg, ‘Bij bedrijf D?’ ‘Ja,’ zegt zij, ‘Hoe weet jij dat?’ ‘Daar heb ik op gesolliciteerd,’ antwoord ik. ‘Net als jij ben ik van mening dat die baan en ik een perfecte match zijn. Het bedrijf heeft daar ook even zo over gedacht, maar na ons gesprek besloten niet met mij in zee te gaan. De HR-manager heeft mij wel toevertrouwd dat ik was aangenomen wanneer ze iemand hadden gezocht voor sec het ICT proces.’

Samen zijn wij het erover eens dat het bedrijf een fout heeft gemaakt door mij niet aan te nemen, maar helaas koop ik daar geen brood voor. Wel is mijn vertrouwen in de geschikte functies voor Rianne zoekkwaliteit van deze recruiter met 100% toegenomen. Het is voor het eerst dat een recruiter precies de juiste functie heeft weten te vinden. Er is nog hoop voor de toekomst.