Rondje ziekenhuis

Ik mocht vandaag fietsen. Op zo’n fiets waar je geen meter mee vooruit komt. Maar eerst werd er een echo van mijn hart gemaakt. Inclusief kleur en geluid, en uitleg wat alles was. Dat hart van mij klopt zo gelijkmatig, daar kan je de klok op gelijk zetten. En als ik de uitleg goed heb begrepen, zitten er geen gaatjes in de kleppen, want dan hadden de kleuren een andere route genomen dan ze namen. Het lastigste moment van het onderzoek was om, na een half uurtje in een vreemde houding liggen, op enigszins charmante wijze van de onderzoekstafel te rollen.

Een half uurtje later zat ik op een niet vooruit te branden fiets. Ik werd volgeplakt met stickers, een bloeddruk meter om mijn arm, en wat uitleg. Houdt de teller tussen 55 en 65, de weerstand wordt langzaam verhoogd en als je klachten krijgt dan meld je dat maar je blijft wel doorfietsen. Na een eerste bloeddrukmeting mocht ik starten en kreeg meteen te horen dat ik rustiger moest beginnen. Het duurde even voordat ik door had dat de weerstand verhoogd werd en net toen ik dacht het gaat lekker kwam de man met de hamer. Het werd lastiger de pedalen rond te trappen en ik voelde pijn op mijn borstbeen. Ik melde mij, de weerstand werd uitgezet en ik mocht rustig uit fietsen. Toen begon de plek tussen mijn schouderbladen zich er ook mee te bemoeien.

Dat alles zonder dat mijn bloeddruk ook maar de neiging had te pieken of te dippen. Bij vrouwen zegt de fietstest meestal weinig, zei de hartfunctie analist. Ik stapte van de fiets, pakte mijn rokje, wilde dit aantrekken en wankelde even. Volgens de analist een duidelijk teken dat er wel iets aan de hand is. Je gaat niet meteen naar huis. Pak iets te drinken en blijf in de wachtkamer zitten totdat je weer in goede doen bent. Over een kwartier kom ik even checken of je er nog bent voor eventuele vervolgacties.

Braaf nam ik een kopje thee en ging zitten. Het benauwde gevoel verdween, de pijn tussen mijn schouderbladen zakte af en toen ik mijn thee op had was het tijd om naar huis te wandelen. Zei ik wandelen? Maak er maar kruipen van. Ik mocht dan denken dat dat fietsen wel meeviel, eenmaal aan de wandel merkte ik hoeveel ik had gegeven. Veel meer dan ik had gedacht.

En nu… nu zit ik weer in de wachtstand. Eind november staat de CT-scan gepland, begin december mag ik bij de cardioloog op bezoek en weet ik een beetje meer dan ik nu weet. Wordt vervolgd dus.

20 gedachtes over “Rondje ziekenhuis

  1. Als ik dit lees, dan maak ik me best wel ongerust over je. Vooral die vermoeidheid bij weinig inspanning en pijn tussen je schouderbladen. Hartklachten bij vrouwen uiten zich anders dan bij mannen (maar misschien zeg ik nu iets wat je allang weet). Sterkte!

    Like

    1. Ik weet dat er verschillen zijn. Daarom heeft de huisarts mij doorgestuurd en neemt de cardioloog de klachten serieus. Ik ben niet voor niets bezig met rondjes ziekenhuis.

      Like

  2. Fijn dat ze het zo goed voor je uitzoeken! Wel lastig dat het allemaal zo lang duurt hè, zou fijn zijn als je gewoon snel weet waar je aan toe bent. Overigens wel aan de bel trekken als de klachten verergeren/veranderen hoor!!

    Like

  3. He bah dat klinkt niet fijn en al helemaal niet dat je nu zo lang moet wachten. Maar misschien wel een geruststellende gedachte dat het niet je hart is. Sterkte!!

    Like

  4. Het is toch treurig dat je zo lang moet wachten met zoiets belangrijks. Wees voorzichtig en trek tijdig aan de bel als je ongerust bent.

    Like

    1. Eigenlijk is er steeds minder ‘bewijs’ dat er iets mis is met mijn hart of vaten.

      Ik vermoed dat het misschien naweeën van corona zijn, een van de analisten dacht dat het, gezien mijn fibro, ook nog een verkramping van de spieren kan zijn. ‘Maar eerst dit traject afmaken zodat we zeker weten dat het niet je hart is…. ‘

      Dus wacht ik nog even op een CT-scan. Duur apparaat, zijn er niet veel van, en het wordt nu wat vaker gebruikt dan voor corona omdat zo een aantal kleine ingrepen voorkomen kunnen worden.

      Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.