Grijns-momentje

De Cardioloog zei gisteren onder andere: bloed laten prikken. ‘Ga nu maar meteen,’ zei hij. Maar ja, nuchter en zo gaat ‘em niet worden rond de klok van drie uur in de middag. Dan sta ik stijf van de cafeïne. Ik besloot vandaag te gaan. Dinsdag is een mooie dag om ‘s-morgens vroeg, nuchter aan de wandel te gaan.

Ik zal eerlijk zijn. Ik was gisteren toch wel een beetje van de wap. Bij thuiskomst zette ik mijn werktelefoon weer aan, en zag de meest simpele sim-code driemaal verkeer in te toetsen. Gelukkig ken ik tegenwoordig het nummer van de Helpdesk uit mijn mijn hoofd en geloofde de collega aan de andere kant van de lijn meteen dat ik ben wie ik zei dat ik was, anders had ik een probleem gehad. De eerste check-vraag wat is je personeelsnummer kan ik niet zo uit de losse pols beantwoorden.

Maar goed… ik had daardoor het formulier niet goed gelezen en niet gezien dat ik wel water mocht drinken. Daar wezen twee vriendinnen mij vanmorgen op nadat ik een zielig smoelenboek berichtje had geplaatst.

Maar goed. Bloed prikken. Tussen zeven en acht hoef je alleen maar een nummertje te trekken en je niet bij de balie te melden. Vanwege corona is de indeling van het priklab ook enigszins gewijzigd. Anderhalve meten voor mij zat een meneer op hete kolen. Met nog een nummertje te gaan, stroopte hij, met de air van een Popeye, stoer zijn mouw alvast op. Er kwam een iel, schriel armpje te voorschijn. Daar kan die man natuurlijk niets aan doen, maar het gebaar in combinatie met het armpje maakte dat ik wat moest grijnzen.

Mijn grijns werd groter toen hij aan de beurt was. Hij liep net als het gebaar. Een beetje stoer maar ook de verkeerde kant op. Een aantal behulpzame mede-wachters spraken hem erop aan maar hij haalde zijn even schriele schouders op en banjerde zo naar de tijdelijke uitgang. Een minuut later kwam hij een stuk minder stoer terug de wachtruimte in, en keek zoekend om zich heen, nog steeds de behulpzame vrouw en haar echtgenoot negerend.

Ik weet het. Leedvermaak is niet netjes. Aan de andere kant, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. En soms moet je als een mens blij zijn met de kleine dingen die je in je schoot geworpen krijgt. Zoals een stoere man met iele armpjes, of een vroeg zonnetje over een mistige Maas.

BTW. Hij en ik, wij hadden trouwens dezelfde prikzuster. Als dat iele armpje net zo blauw is als mijn arm, dan kan hij vanavond wel een stoer verhaal ophangen in de kroeg… 😉

14 gedachtes over “Grijns-momentje

  1. Er zit veel verschil in prikzusters heb ik pas nog gemerkt. Bij de ene zie je na afloop, als de pleister eraf mag, een minuscuul gaatje, bij de ander komt er een complete regenboog onder vandaag 🙂

    Like

  2. Even laten weten hoe ik van je berichtjes geniet, zelfs de vervelende gebeurtenissen krijgen nog kleur… En je post vaak, vind ik ook fijn. Bepaalde overigens zeer gewaardeerde blogs moet ik tig keer aanklikken voor er weer eens wat staat!

    Like

    1. Dank je Petra. Ik probeer dagelijks te schrijven.

      PS. Ik volg blogs via Bloglovin’. Daar verschijnen nieuwe blogs automatisch in mijn feed (scheelt inderdaad een hoop onnodig aanklikken.).

      Like

    1. Ik normaal ook niet. Ben zelfs jaren donor geweest. Deze mevrouw had iets minder talent (al had zij de ader in één keer te pakken, en was zij erg vriendelijk op de vroege ochtend; ook wat waard).

      Like

Reacties zijn gesloten.