Zwoele zomeravond

Het begin van de maandag was koud en kil. Een druilerige regen maakte dat de wereld een typisch Britse vibe verspreide. Naarmate de dag vorderde maakte grijs plaats voor blauw, brak de zon door en eindigde de dag in een zwoele zomeravond. Het voelde als vertoeven aan de een of andere Costa, of op een Grieks eiland. Daar waar mensen met een zeker temperament wonen.

Tegen half elf vond ik dat de dag lang genoeg had geduurd en stapte mijn bed in. Ondanks mijn vermoeidheid kon ik de slaap in eerste instantie niet vatten. Op de achtergrond werd het mediterranee gevoel van eerder die avond door een paar mensen die luidkeels tegen elkaar spraken, versterkt. De stemmen werden luider, kwamen dichterbij, en verdwenen achter een deur die met een forse dreun dicht viel.

Even later ging de deur weer open. Werden luidde stemmen schreeuwende viswijven. Gingen er meer deuren open. Rende mensen de trap of. Vlogen andere mensen de trap op. Werd er met nog meer deuren geslagen. Ik zat rechtop in bed te wachten tot de rust zou wederkeren. Dat gebeurde betrekkelijk snel. Ik dommelde weer weg en hup, daar stond het viswijf weer beneden op de binnenplaats te schreeuwen.

Tegen tweeën wisselde ikzelf een hartig woordje met Moeltje. Maakte hem duidelijk dat het lezen van theeblaadjes met een forse kwak honing behoort te resulteren in een zonnige, zoete toekomst. Samen stapte wij het nog altijd zwoele maar vooral rustige balkon op. Het beertje wees naar de nieuwe maan hoog in de hemel. Mompelde iets over new beginnings en ai hef de faith gezegd det dey nice for joe moeten zijn. Zwaaide met zijn pootjes, luisterde naar de sterren.

Ik ging terug naar bed. Om wakker te liggen. Te wachten op het laatste woord. De laatste deur die dichtging. Rond kwart over drie was het zover. Wel duurde het nog een hele tijd voordat ik in slaap viel. Eerst (onbewust) in afwachting van de volgende uitbarsting, daarna berustend in de wetenschap dat het moment waarop mijn wekker af zou lopen met rasse schreden naderbij kwam.

Vanmorgen voordat ik richting werk ging heb ik Moeltje gevraagd even met het universum in conclaaf te gaan. Ik wil graag weten of dit een eenmalig iets was, of dat ik alvast de Rijdende Rechter kan gaan contacteren. Oh, en drie keer raden wie er vanavond op tijd naar bed gaat?

4 gedachtes over “Zwoele zomeravond

  1. Zo irritant! Gelukkig zijn onze buren rustig. Veel buurmannen hebben inmiddels het loodje gelegd dus wij hebben veel weduwen als buren. Die hebben niemand om ’s nachts ruzie mee te maken.

    Like

  2. Oh, die buren… zo werd ik laatst wakker van slaande deuren en wat mij leek ruzie. Toen ik met thee in de huiskamer zat omdat ik niet meer kon slapen hoorde ik door het raam heen: “hij komt wel weer terug hoor, dat doet hij altijd”. Oh, gaat dat vaker gebeuren dan?

    Kon je de volgende nacht beter slapen?

    Like

Reacties zijn gesloten.