Sommige dagen …

De meeste dagen gaan zoals ze gaan, hebben een kop en een staart, en daar tussenin een midden. Sommige dagen hebben dat trouwens ook, maar op sommige dagen springen kop, midden en staart wat meer in het oog. Gisteren was zo’n dag.

Het begon al tijdens het aankleden. Ik heb een godsgruwelijke hekel aan strijken, maar deze handige Harry heeft onlangs een paar bloesjes gekocht die op de hanger in de winkel er mooi glad en strak uitzagen, maar dat na één wasbeurt niet meer zijn. Het gevolg: voor zeven uur heb ik de strijkplank al opgezet en sta ik te strijken.

Eenmaal op het werk (ik was naar de Berg) was de ochtend in een vloek en een zucht voorbij en glimlachte de middag, met vier aaneensluitende beeldbel afspraken, mij lieflijk tegemoet. Terwijl ik hoop dat afspraak twee tijdig is afgelopen zodat ik even koffie en water kan gaan pakken, check ik met een schuin oog mijn mail en zie de melding Waterleiding tijdens werkzaamheden geraakt. Vanaf 3 uur geen water meer op de Berg. Het is vijf voor drie. Ik sprint naar het keukentje in de hoop het laatste water uit de kraan te kunnen tappen, maar verder dan een rbrcceejehbrnhcbr. geluidje komt de kraan niet.

Twee en een half uur later zit de laatste vergadering erop. Ik sluit laptop en kantoor, pak mijn fiets en sprint naar huis. In de verte voor mij, op het fietspad waar makkelijk twee auto’s naast elkaar kunnen rijden, zie ik twee wandelaars met hond. Ze wandelen dusdanig breed dat ik even goed moet kijken hoe hen te passeren. De wandelaars horen mij en schuiven langzaam richting hond, richting rechts. Net wanneer ik hen links wil passeren sprint de hond naar links, pal voor mijn wiel. Ik rem, spring deels van mijn fiets (wat niet meevalt in kokerrok en hakken want ja, been knap gestreken bloesje vraagt om dito accessoires) en weet een aanrijding net te vermijden. De hond kijkt mij aan alsof zij (hij?) wil zeggen, Wat doe je nou? terwijl zijn (haar) baasje zijn verontschuldiging aanbiedt.

Dat waren de kop, het middenstuk en de staart. Gelukkig bestond de epiloog uit eten wat bij thuiskomst al klaarstond. Dat maakte dat deze sommige dag bijna een meeste dag werd. 😉 Vandaag heb ik voor de veiligheid thuisgewerkt. Dan kijk ik niet op een kreukje meer of minder, vergeet ik gewoon drinken te pakken en zijn mijn schoenen platter dan plat. Wat mij er overigens niet van weerhoud om over mijn eigen voeten te struikelen.


5 reacties op ‘Sommige dagen …

  1. Leuke schoenen! Ik heb mijn sloffen aan als ik thuiswerken. Of slippers. En die bijna botsing? Ik ben dol op honden. Het zijn de baasjes waar ik moeite mee heb.

    Like

    1. Die leuke schoenen zijn ook meer sloffen en perfect om thuis te werken. Zeker wanneer ik regelmatig het balkon oploop. De vloer daar is dusdanig warm dat ik er niet meer op mijn blote kakkies kan rondlopen.

      Honden is prima. Maar niet net voor mijn wiel wanneer ik met 16 km per uur van de berg abseil…

      Like

Reacties zijn gesloten.