Ineens was de noodzaak daar …

In oktober 2018 kocht ik een nieuwe winterjas. Een blauw, semi-wollen exemplaar met super zachte beren-voering. Allemaal reuze nep dus, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik kwam er al snel achter dat de jas verre van ideaal was voor de winter. Het ding is niet waterdicht en buiten dat regenwater zich vrij makkelijk een weg richting mijn kleding wist te banen, werd de jas door al dat water ook loeizwaar. Nu was ik op dat moment werkzoekend, en de constante beschikking over een auto, dus ik had nergens last van.

Begin 2019 zag ik een jas die wel wind- en waterdicht was en zeer schappelijk geprijsd. Alleen de kleur was niet helemaal een kleur waar ik voor val en… eigenlijk was er geen noodzaak. Zoals gezegd heb ik de constante beschikking over een auto en als werkzoekende had ik alle tijd van de wereld om tussen de buien en windstoten door naar buiten te gaan en die blauwe jas was nog spiksplinternieuw.

Ondertussen zijn we een dik jaar verder. De blauwe jas is beslist niet meer spiksplinternieuw en buiten dat de jas nooit waterdicht is geweest, begon de wind zich ook steeds makkelijker een weg door het steeds dunner wordende stof te banen. En liet ik overal waar ik kwam een spoor van dikke blauwe pluis achter. Maar ja, noodzaak en zo.

Gehuld in de blauwe jas fietste ik begin februari richting mijn nieuwe werkgever. Nog geen vier kilometer. Een mooie fietsafstand, zelf voor een conditieloos wezen als ik zei de gek. Ik realiseerde mij echter al snel dat de weg er naartoe niet zo heel erg goed verlicht is en dat mijn blauwe jas mijn zichtbaarheid niet vergroot. Misschien voor volgend jaar toch maar een opzichterige jas kopen, dacht ik. Volgend jaar ja, want met temperaturen boven de tien graden zou ik al snel mijn wind- en waterdichte tussenjas aan kunnen.

Met nog een week voordat ik aan het werk ging voor de boeg daalde de temperatuur aanzienlijk, trok de wind aan richting stormachtig en brak de hemel open om een ongekende grote bak water over de Lage Landen uit te storten. Niet echt weer om voor je lol in naar buiten te gaan. Ja, natuurlijk was het deze week extreem weer, maar in Nederland is de kans om een regenbui op je nek te krijgen aanzienlijk. En ik ken mijzelf. Binnen een week ben ik gewend om op de fiets naar mijn werk te gaan, maar ga ik niet meteen de eerste week op de fiets, blijf ik de auto nemen. Iets met liever lui dan moe zijn. Ik moest een goede jas hebben.

Het monster van vorig jaar dook op in mijn gedachten. Voor de gein keek ik op de site van de betreffende winkel. Ze hadden de jas nog steeds, en de prijs was nog schappelijker geworden. Vandaag ben ik tussen de buien door naar de stad gewandeld en heb de jas gekocht. Aansluitend heb ik afscheid genomen van het blauwe, bijna uit elkaar vallend exemplaar. En nee, de kleur is iets minder heftig dan op de foto, maar echt subtiel is-ie niet. Ik denk dat ik al fietsend tijdens schemeruren nu ruim voldoende opval. 😉

De kleur is meer zalm, maar veranderd bij fel licht van kleur… Oogverblindend, nietwaar?

22 gedachtes over “Ineens was de noodzaak daar …

  1. Marry heeft gelijk over die poncho. Brrrr. Ik vind het een leuke jas. En inderdaad; ze kunnen je maar beter goed zien. Dat vind ik zo akelig als je in het donker in de auto zit als het regent: donkerblauwe regenpakken…

    Like

  2. Een prettige water- en winddichte jas staat nog steeds op mijn verlanglijst …

    De luxe van een eigen auto heb ik nog nooit gehad.
    Het daarvoor benodigde rijbewijs ontbreekt …
    Een eigen carport heb ik weer wel.

    Werkzoekend kan ik steeds beter tussen de regenbuien en stormen door fietsen.

    Toch zou ik liever net als jij dagelijks door wind en regen naar mijn werk willen fietsen.

    Vriendelijke groet,

    Like

    1. Dat laatste snap ik. Toen vriendin iets voor mij werd aangenomen en dagelijks mocht gaan treinen voelde ik ook even een steekje afgunst. Terwijl ik het haar zo mogelijk nog meer gunde dan mijzelf.

      Ik schreef het eerder: ik duim dat jouw tijd ook weer komt..

      Like

  3. Je gaat gezien worden……en dat telt……hoewel ik denk dat je meer hebt aan een extra licht op je lichaam zoals lopers aanhebben……want vaak is de straatverlichting maar pover…..maar in Nederland mss wel beter als in België 😉

    Like

    1. Hoe de verlichting op de route is, moet ik nog uitzoeken. Heb ‘em nog niet aan het begin of einde van de dag gefietst. Zo uit mijn hoofd zeg ik, de eerste km is goed verlicht, de tweede en derde wat minder, maar daar komen weinig (2 km) of geen (3 km) auto’s.
      Ik hoop dat het roze gevaarte, in combinatie met fietsverlichting en reflectoren op de fiets voldoende is. Zo niet, neem ik extra maatregelen.

      Like

    1. Nee, die blauwe jas was slechter dan slecht voor het milieu. Iets waar ik tegenwoordig iets beter op let (al balanceert dit roze gevaarte op het randje).

      Like

    1. Ik ben mij nog mentaal aan het voorbereiden op een regenbroek of poncho (voor de echte buien).
      Er is niets mis met een fluo -hesje… Maar de blauwe jas is gewoon versleten. Hield mij niet meer echt warm. Door de enorme pluis keek ik op diverse plekken zo op de voering.

      Geliked door 1 persoon

      1. Die regenbroek is wel een dingetje. Neem er dan een die je kunt open- en dichtritsen. Kun je je schoenen aanhouden. Scheelt een hoop tijd en gedoe. Zo’n poncho wordt een regenvijver.

        Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.