Mijn ‘raarste’ sollicitatiegesprek ooit

Hoewel, raarste is misschien niet het goede woord. Onbeschoft komt beter in de buurt! Gelukkig is het een ervaring van 19 jaar geleden. Toch speelt deze ervaring de laatste week door mijn hoofd. Oorzaak: Een aantal reacties op mijn blog Vreemde vragen tijdens een sollicitatiegesprek. Nicky heeft haar ervaring zelfs op papier gezet, zoals je hier kunt lezen.

We gaan 19 jaar terug in de tijd. Ik was nog niet zo lang gescheiden, en dankzij de financiële tegemoetkoming die ik van mijn ex-partner ontving, was er geen noodzaak tot solliciteren. Dat ik dat wel deed, had alles te maken met het feit dat ik mij als moeder de huisvrouw thuis te pletter verveelde. Om het beeld van ‘echt niet hoeven’ compleet te maken: ik reed op dat moment in een dikke Amerikaan. Vers ingevoerd vanuit Duitsland, waardoor de nummerplaat ‘nieuw nieuw nieuw’ schreeuwde.

Via het uitzendbureau werd ik voorgesteld bij een klein bedrijfje waar men op zoek was naar een financieel medewerker. Hoofdwerkzaamheden: invoeren van facturen in een eigen ontwikkeld softwarepakket. Een MBO functie waar een HBO voor werd gezocht!

Ik werd door de receptioniste naar het kantoor van de HR-manager gebracht. Deze man stond, samen met de leidinggevende van de financiële administratie kwijlend voor het raam te kijken naar een dikke, blauwe Amerikaan. Met moeite konden de heren hun ogen van die auto aftrekken. Met tegenzin begonnen zij aan het gesprek. Wat, na een paar inleidende vragen, radicaal de verkeerde kant op ging.

‘Tja’, zei de financieel manager, ‘Aangezien je geen ervaring met ons financiële pakket hebt, ben je niet geschikt voor deze functie. Wat ik je kan bieden is een baan als factuurinscanner.’ Ik keek de beste man aan. ‘Natuurlijk heb ik geen ervaring met jullie financieel pakket,’ zei ik minzaam, ‘Dat is in eigen beheer ontwikkeld. Dus alleen mensen die hier werken kunnen daar ervaring mee op hebben gedaan.’ Twee paar ogen werden ietsjes dichtgeknepen, terwijl ik zei, ‘Zoek maar iemand anders voor het scanwerk. Met mijn opleiding en ervaring rekeningen overkloppen wil ik nog wel doen, maar om de hele dag facturen in te scannen, die baan laat ik aan mij voorbij gaan.’

‘Dat is werkweigering!’ riep de HR-manager triomphantelijk. ‘Ik ga je aangeven bij de sociale dienst zodat jij je uitkering kwijt raakt.’ De financieel manager zat breeduit te grijnzen.

Wie het laatst lacht…

Ik stond op, wenste hen veel succes met het melden van mijn werkweigering bij de sociale dienst, en adviseerde hen weer voor het raam te gaan staan, het raam zelfs even open te doen, zodat zij konden genieten van het geluid van een echte auto.

De gezichten van die twee, toen ik al wuivend naar hen, in mijn dikke Amerikaan van het terrein weg reed… ONBETAALBAAR!

Ik ging trouwens niet rechtstreeks naar huis. Ik ging eerst even bij de uitzendorganisatie langs, om hen deelgenoot te maken van dit wonderlijke gesprek. Het verklaarde veel voor hen. Er werd een aantekening in het dossier gemaakt zodat er geen bijstandsgerechtigde kandidaten meer voorgesteld werden.

16 reacties

  1. Nicole Orriens schreef:

    Je hebt ze goed van katoen gegeven toen zeg. Wat een maffe lui, en dan ook nog zo’n rare reactie. Ik vind het prachtige anekdote!

    Like

    1. Wieb schreef:

      Ik ook. Ik realiseer mij nu wel dat ik tegenwoordig in een iets andere positie verkeer.. En dat het UWV, in tegenstelling tot het betreffende uitzendbureau, niets aan dit soort werkgevers doet.

      Like

  2. Mrs. T. schreef:

    Gossie, bijzonder was dat.

    Like

    1. Wieb schreef:

      Best wel ja… Ik had al het één en ander meegemaakt, maar dit sloeg alles.

      Like

  3. Hier had ik wel bij willen zijn, geweldig. Wat een sukkels zeg.

    Geliked door 1 persoon

  4. Willy M Jager schreef:

    Grote griezels, wat een kleine kleine mensjes zijn dat.
    in elk geval hadden ze geen kennis van wat een echt mensch is.

    Like

    1. Wieb schreef:

      Ik had geluk. Ze konden mij ‘niets maken’. In tegenstelling tot eerdere sollicitanten.

      Like

  5. Regenboogvlinder schreef:

    Oh wat een arrogante kwallen zeg… Je hebt ze een poepie laten ruiken! 😉

    Geliked door 1 persoon

  6. Audrey schreef:

    Haha, WAUW. Gewoon wauw. Hoe verzinnen mensen zoiets?

    Like

    1. Wieb schreef:

      Het gebeurt tegenwoordig nog steeds. Marktconforme salarissen voor HBO-ers die lager blijken te liggen dan het minimumloon. Werkervaringsplaatsen voor een habbekrats of als vrijwilliger met behoud van uitkering. Zonder zicht op echte baan. Maar wel met zicht op korting van de uitkering wanneer men niet mee wil werken.

      Geliked door 1 persoon

  7. Nicky schreef:

    Ongelooflijk! Bij zo’n bedrijf wil je ook gewoon niet werken. Heb je extra veel gas gegeven toen je wegging?
    PS: dank je wel voor je linkje x

    Like

    1. Wieb schreef:

      Het was zo’n auto die sowieso al klinkt als een tank ….Dus zelfs met het raam dicht hadden ze mij horen vertrekken. Waarschijnlijk hebben ze mij ook aan horen komen, maar waren te laat om te zien wie er uit was gestapt.
      PS. You’re welcome. Voort wat, hoort wat.

      Like

  8. Harriette schreef:

    Wat een eikels. En wat een heerlijke aftocht! X

    Like

    1. Wieb schreef:

      Zelfs met het raam dicht hadden ze het geluid van een startende dikke Amerikaan kunnen horen… Maar dit was leuker, beter…
      Eikels inderdaad.

      Like

  9. Diana Schuurmans schreef:

    Goed verhaal, rare mensen.

    Like

    1. Wieb schreef:

      Ja ,je hebt ze er bij ..

      Like

Reacties zijn gesloten.